Bir bebeğin dünyaya gelişi ve ailesine katılışı o ailedeki herkes için yeni bir durumdur. Bu yeni duruma tüm aile bireylerinin alışabilmesi, zaman gerektiren bir ihtiyaçtır. Ve bu yeniliği benimsemeye çalışırken evdeki küçük kardeşlerin zihinlerinde birçok soru işaretinin oluşması kaçınılmazdır. ‘’ Ne kadar da küçük… Ne zaman büyüyecek… Neden ağlıyor… Artık bizimle mi kalacak… Bütün bu soru baloncukları ile şaşkınlıkları, heyecanları ve merakları aynı tavada kavrulmaya başlar. Ve yavaş yavaş, sorularına yanıt ararlarken yeni duruma adaptasyon sağlarlar. Kardeşe uyum sürecinde akışta kalmaya çalışan çocuk, sürece yetişkinlerin hatalı tepkileri dahil olduğunda bu akıştan çıkabilir. Yetişkin, bu akışı bozmamak için yapılmaması gerekenleri yapmayarak sürece yardımcı olur: > Koşulsuz sevgiyle büyüyen bir çocuk, kardeşinin bu sevgiyi azaltacağına dair otomatik bir inanç geliştirmez. Kardeşin kıskanılacak bir kişi olduğu bilgisini aslında yetişkin çocuğa ulaştırır, o yüzdendir ki ‘’kıskançlık’’ kelimesini kullanıp çocuğa empoze edilmemelidir. > Her çocuk, bir an önce büyümek ve ağabey-abla olmak ister. Ancak çocuğa, ağabey-abla olma sorumluluğu yüklenirse durum can sıkıcı olabilir o yüzden çocuğa yapılan ‘’Siz kardeşsiniz.’’ İfadesi daha birleştirici olacaktır. > Çocuğa kardeşi olacağı haberi bir müjde gibi verilmelidir. Yeni kardeşin aile için sıkıntı ve zorluk olabileceği algısının çocukta oluşmaması için, ebeveynlerin bebekle ilgili kaygılarını kardeşe yansıtmaması daha sağlıklı olacaktır. > Annenin, kendi fiziksel değişimi ve doğum süreciyle ilgili bilgileri çocuğunun yaşına uygun şekilde açıklaması ve çocuğunun sorular sormasına olanak sağlaması, çocuğun henüz anne karnındaki kardeşiyle bağ kurmasına yardımcı olacaktır. > 3 yaşından büyük çocuklar, bebek alışverişi gibi hazırlık sürecine dahil edilebilir. Ancak hastane kontrollerine birlikte gitme konusunda dikkat edilmesi gerekir çünkü çocuğun annesinin acı çekiyor olduğuna inanması kaygı ve korku dolu olabilir. Anne, kardeşi görmek için gereken makinenin sadece hastanede olduğunu açıklamalı ve acı çekmediğini, canının yanmadığını çocuğuna güvenilir bir şekilde açıklamalıdır. > Kardeşle tanışma anı; doğum gerçekleştikten ve annenin durumu normale döndükten sonra, sadece anne, baba ve çocuklar baş başa olacak şekilde yapılmalıdır. Çocuğun kardeşine dokunmasına onunla konuşmasına izin verilmelidir, bu bağ kurma açısından güçlendirici olacaktır. > Doğum sonrası süreç için, ‘’Ellerini yıka kardeşine dokunmadan!’’ şeklinde kural koyan bir ebeveyn tutumundan ziyade ‘’Bebeğe dokunmadan ellerimizi yıkamalıyız, ben unutursam hatırlatır mısın? Hadi gel beraber yıkayalım.’’ şeklinde daha uygulayıcı bir model benimsemek çocuğun sürece katılımını arttırması açısından daha pekiştirici olacaktır.

Mini Kulüp Çocuk Evi Psikolojik Danışmanları